| The Rain Poets EP - folkspot.be |
 |
 |
 |
|
folkspot.be - Mei 2004: [... Van deze mannen wil ik gerust wat meer horen ...] Een demo in je bus krijgen is altijd plezierig. Zo krijg je een idee wat er zoal reilt en zeilt in het muziekwereldje, welke nieuwe artiesten zich aandienen en hoe het kaf van het koren wordt gescheiden. Zo viel onlangs het studiodebuut van de Nederlandse groep The Rain Poets bij Folkspot.be in de bus. Dit is dus zeker niet zomaar een demo maar een professioneel opgenomen mini-cd. In 5 nummers, 4 eigen nummers en een cover, doet dit duo uit het Nederlandse Arnhem en Velp hun kunnen uit de doeken. Ries de Wit (zang, percussie) en Armand Wijskamp (gitaar, zang) speelden in diverse groepjes met volledige bezetting alvorens het wat minimaler als duo te proberen. Een goede keuze want het tweetal blijkt op deze cd heel goed op elkaar ingespeeld. Het gebrek aan muzikale ondersteuning van bas, synthesizer en andere instrumenten wordt ruimschoots goedgemaakt door de muzikale en vokale kwaliteiten en de degelijk uitgekiende arrangementen. Vooral de zang maakte nogal wat indruk. Een stem met een zuiverheid, bereik en klankkleur die de vergelijking met de grotere popstemmen dezer aarde aankan. Naar de muziek nu. Het cd-tje opent met Touch me, een nummer dat traag begint met stem en akoestische gitaar, om dan percussiegewijs open te barsten met een voortstuwend ritme. Tot het nummer in de helft weer tot stilstand komt, de gitaar en stem het weer overnemen en het lied langzaam maar zeker wegdeemstert. We krijgen nog even een aanzet tot openbarsting maar voor je het weet is het lied gedaan. Een eerste voorproefje dat smaakt naar meer. Met Settle down krijg je ook meer. Deed mij een beetje denken aan de Scabs met een andere zanger, of Derek & the Dirt. Twee Belgische bands die niet meer bestaan maar misschien wordt het hoog tijd dat iemand de fakkel overneemt? Settle down liet zich ook opmerken door een goede 2de stem. Hier is niet over één nacht ijs gegaan. Tijdens hun live-optredens durven de Rain Poets wel eens nummers coveren van grootheden als David Bowie, Jeff Buckley, Radiohead en Led Zeppelin. Op deze cd kwam een cover terecht van Robbie Williams. Feel krijgt hier een heel intieme interpretatie, niet het bombastische dat Robbie Williams in het origineel tentoonspreidt. Een heel goede cover, maar omdat deze cd slechts 5 nummers telt hadden we toch liever nog een eigen nummer gehoord, kwestie van de Rain Poets zo goed mogelijk te kunnen inschatten. Long before start met het geluid van regen, refererend aan de groepsnaam en de wat melancholische tekst en sfeer van het nummer. Ook hier weer een goed gedoseerde 2de stem, een beheerste gitaar en een degelijke sfeerschepping. Het laatste nummer, Long, deed mij van ver zelfs even denken aan Pearl Jam of hun Seattle evenkniën Mother Love Bone. Een ietwat episch nummer op elektrische gitaar en percussie en een zanger die zijn stem rond iedere noot wringt alsof het zijn laatste was. Conclusie: de titel van het laatste nummer refereert voor mijn part helemaal niet aan het feit dat deze cd te lang zou zijn. Integendeel. Van deze mannen wil ik gerust wat meer horen. Niet meteen in een bomvol café of luidruchtige concertzaal maar in een intieme sfeer. Ergens in een klein, gezellig achterzaaltje of in de auto, lekker cruisend naar de einder. Stijn
|