| Soundtrack - folktribune.be |
 |
 |
 |
|
folktribune.be - Augustus 2005: [... Een van de meest aangename luistermomenten van de afgelopen maanden ...] Een van de meest aangename luistermomenten van de afgelopen maanden vormt ongetwijfeld 'Soundtrack', de tweede mini-cd van het Nederlandse duo The Rain Poets. Achter The Rain Poets gaat het singer-songwritersduo Ries De Wit en Armand Wijskamp schuil. Ze speelden beiden samen in de rockband Gross en waren ervoor al jarenlang actief in bands als The Wannabees en Perpetual Demise. The Rain Poets werd opgericht in 2000 met als streefdoel het publiek te boeien met kwaliteitsvolle songs gebracht in een minimale bezetting. En dat blijkt wonderwel te lukken. Bij de release van het titelloos debuut werd de groep al overladen met complimenten. Deze tweede mini-cd brengt alleen maar de bevestiging van het zang-, gitaar- en songschrijverstalent van beide heren. Het stemgeluid van Ries De Wit kan terecht de vergelijking doorstaan met grote namen als Jeff Buckley, de jonge Bowie en Robert Plant. Hij is echter geen kloon van zijn illustere voorgangers, maar heeft een eigen wijze van zingen en stemfrasering gevonden. Zowel in de ballads als tijdens de meer up-temponummers zingt Ries De Wit met veel naturel. Het gitaarspel van zijn kompaan Armand Wijskamp, zowel op akoestische als op elektrische gitaar, is bijwijlen grandioos. Het adagio 'less is more' is hier meer dan ooit van toepassing. Muziek en zang tot hun essentie teruggebracht, met hier en daar wat kanttekeningen op bas en op percussie. Een uitstekende coverversie van 'Creep', geleend van Radiohead, bewijst dit ten overvloede. De ingehouden, krijsende, huilende, maar altijd loepzuivere zang van De Wit krijgt begeleiding van een kale, met veel tremelo klinkende, indroeve electrische gitaar van Wijskamp. Beeldschoon. De groep omschrijft zijn stijl zelf als ‘semi-alto melankoestische singer/popwriter's rock'. De sfeer van deze mini-cd nijgt inderdaad naar melancholie, maar laat zwartgalligheid achterwege. 'Soundtrack' bevat geen enkel zwak moment en drijft constant op een kwalitatief hoog muzikaal en vocaal niveau. Als favorieten pikken we er begin- en eindnummer uit. De ballad 'The feeling's new' koppelt een bitterzoete stem aan een droevig klinkende electrische gitaar. Het allerlaatste nummer 'Demon' komt tijdens elke beluistering sterker over. Prachtige close-harmony wordt aangevuld met warme akoestische gitaarklanken. Het nummer roept levendige herinneringen op aan The Eagles tijdens hun eerste, meest inspirerende periode (beluister hun conceptalbum 'Desperado'). Voegen we er nog bij dat de cd prachtig geproduceerd werd – mooie volle en warme klank - door Roel Toering, ondermeer bekend van zijn werk met The Tröckener Kecks, Jan Akkerman, Vandenberg en The Scene. Een véél te korte cd om te koesteren en om telkens weer in je cd-lader te schuiven voor een herbeluistering. ©Marcel Thijskens - Folktribune, 28 augustus 2005
|