The Rain Poets

... XL demo cd 2007

De band bestaat uit gedegen muziekanten die al jaren meedraaien in de business waar ze o.a. het podium deelden met Ilse de Lange, Roosbeef, Charlie Dée en vele anderen. Ze waren live te zien op vele podia zoals Food and Faces, Park Open en Arnhem voor Azië en in 2006 wonnen ze zelfs de publieksprijs van de singer-songwriter editie van Ernem Zweet.

XL, cd

The Rain Poets, XL demo cd

In hun biografie lees ik: "Het belangrijkste motto van The Rain Poets: Less is more, waarbij de kwaliteit van de songs voorop staat." Dit is zeker het geval als ik de CD speler aan zet en het eerste nummer "Awful Crime" begint.

Mooie sound, warme mix... rouwe, zuivere zang. Maar waar ken ik die gitaar toch van? Natuurlijk, ook al staat het niet bij hun invloeden.

Het intro doet me sterk denken aan "The Cranberries," waarna het weer over gaat in een eigen sterke sound, die speels afgewisseld wordt door akoestische stiltes en speelse ritmes van de tamboerijn. Het nummer eindigt met de irritante sound van een wekkerradio! Veel te vaak heb ik dit geluid gehoord en wekt nare ochtendrituelen bij me op!! ;)

"One by one" begint met een rustig bas en lijkt de wekkerradio te doen vergeten; de tekst lijkt terug te gaan in onrustige dromen: "Lucious thougths they come and go." Ik hoop dat het een droom is, maar het beeld wat gecreëerd wordt vertelt het verhaal van een gevangen man die gemarteld wordt, maar zelf ook gemarteld heeft. We zijn allemaal slachtoffers, maar ook zeker daders. De melodie van de strings brengen me jaren terug naar akkoorden van de Australische band "Eden" en ballades van Sean Bowley. Er zijn duidelijk oosterse invloeden, wat ik in deze context er goed vind passen. Zeker in deze tijden van Amerika's "Fight for Terrorism" vind ik dit nummer een zeer pakkende tekst hebben. Wie zijn er in deze oorlog nou eigenlijk de helden?

De onrust wordt opgevold door "Feel the One," een gevoelig nummer over een vervlogen liefde. De zanger blijft echter verdwaald in zijn dromen: "Trying not to feel the one, who haunts my dreams and makes me wander through the night." Een mooi, zacht en herkenbaar nummer, zonder valse sentimeten. Mooie piano, akoestische gitaar en samenzang.

Dan wordt Ries uiteindelijk toch wakker uit zijn dromen en vertelt hij in een Michael Brunnock-achtige stijl in 'Touch Me' van zijn verlangens: "Oh come on and touch me!" De opzwepende drums en gitaar voeren me mee naar een spetterend hoogtepunt: "Yeah".

En dat was alweer het einde van deze 4 nummers tellende demo. Rain Poets bedankt voor het kijkje in jullie wereld. Jullie nummers zijn erg goed, maar de nadruk ligt vooral, zoals ik het ervaar en zoals jullie zelf beschrijven in de kwaliteit en de techniek van de songs. Samen klinken jullie perfect maar ook steriel. Ik mis een diepere dimensie… het gevoel, de menselijke emotie, maar misschien moet ik daar helemaal niet naar zoeken en gewoon lekker luisteren naar deze plaat, want deze demo is zeker de moeite waard!

Band

Ries de Wit: zang, percussie
Armand Wijskamp: gitaar, zang
Martijn Peters: drums, percussie
Jeffrey Brugman: bas
Hans van Binsbergen: gitaar, keyboard

Album productie details